catullus

carmen XXXIX

Egnatius, quod candidos habet dentes,
renidet usquequaque. si ad rei ventumst
subsellium, cum orator excitat fletum,
renidet ille. si ad pii rogum fili
lugetur, orba cum flet unicum mater,
renidet ille. quicquid est, ubicumquest,
quodcumque agit, renidet. hunc habet morbum,
neque elegantem, ut arbitror, neque urbanum.
quare monendum test mihi, bone Egnati.
si urbanus esse aut Sabinus aut Tiburs
aut porcus Umber aut obesus Etruscus
aut Lanuvinus ater atque dentatus
aut Transpadanus, ut meos quoque attingam,
aut quilubet, qui puriter lavit dentes,
tamen renidere usquequaque te nollem:
nam risu inepto res ineptior nullast.
nunc Celtiber es: Celtiberia in terra,
quod quisque minxit, hoc sibi solet mane
dentem atque russam defricare gingivam;
ut quo iste vester expolitior dens est,
hoc te amplius bibisse praedicet loti.

werkvertaling

.....

vergelijk :

39

Egnatius met zijn hagelwitte tanden
grijnst waar hij de kans krijgt. Bij de beklaagdenbank,
wanneer de advocaat geweeklaag ontketent -
hij grijnst; rouwt men bij de baar van een lieve zoon
- de beroofde moeder beweent haar enig kind -
hij grijnst; wat er ook gebeurt, waar hij ook is, en
wat hij ook doet, hij grijnst; het is een ziekte, maar
gespeend van smaak en tamelijk kleinsteeds, dunkt me.
Daarom waarschuw ik je, brave Egnatius:
was je nu Romein of Sabijn of Tiburtijn,
een Umbrische spriet of een Etruskische rolmops,
een donkere Lanuvijn met blikkertanden,
of van de Po - waar mijn familie woont -
of gewoon iemand die z´n tanden proper poetst,
dan ried ik je nog, niet overal te grijnzen,
want niets is stompzinniger dan een dwaze grijns.
Máár - je komt uit Spanje; in Keltiberië
heeft men de gewoonte, zich ´s morgens vroeg tanden
en bloedrood tandvlees met ochtendplas te poetsen.
Dus, hoe blinkender jouw tanden, des te meer plas
heb jij gedronken: zij zijn het sprekend bewijs!