AAN LESBIA

de oude meepse barg ligt
nimmermeer in drab
maar voorgoed op zachte kussens onder - uitgerekend -
de weelderigste boom Ons rest
slechts een schaduw dun als een dasspeld
om af te koelen lesbia
sinds je moeder goede zaken maakt
met de montage van haar
geldzucht en jouw schaamteloos lichaam
zijn je lippen - nu als in steeds
modieuzer gewaden gehuld zo
gewaagder lijkend dan ooit - mij toch
armelijk mager geworden

maar al werden je fraaie lokken plots
walgelijk rattenhaar of baarde je
onder mijn ogen een geslacht van
veelpotig of kruipend gedierte
ik verliet je niet want waar
zou ik nog rust kunnen vinden ? in het zuiden
op brandende bergen soms of
onder de altijd bloedige barbaren in het noorden ?
o ik moet er niet aan denken hoe in den vreemde
een van heimwee bezetene mij toefluistert :

" alle vlinders van dit voorjaar slapen op lesbos "

Lucebert
Uit : Verzamelde gedichten. 2 dln. Amsterdam, 1974.
( Gevonden in : G. Komrij : De Nederlandse Poëzie etc.
Uitg. Bert Bakker. Amsterdam, 1979. )

vergelijk :

XI

Aurelius en Furius, getrouwen,
hetzij Catullus naar Oostinje reist,
waar 't strand bespoeld wordt door den Oceaan
met golfgeklots,
naar Tartarije, naar het sprookjesland
van Arabieren, Perzen of Kozakken,
of waar door zeven mondingen de Nijl
het zeevlak kleurt,
hetzij hij overschrijdt der Alpen kruin
om Caesars heldendaden te aanschouwen
in 't Rijngebied of bij den woesten Brit
aan 's werelds grens,
gij die tot dit, tot alles zijt bereid,
wat 's hemels wil Catullus toebedeelt, ...
brengt aan mijn meisje dezen laatsten groet,
geen compliment:
Het ga haar wel met haar driehonderdtal,
die zij te zamen aan haar boezem knelt,
met liefde niet, maar onverzadiglijk
in vuigen lust!
En laat aan mij zij daarbij niet meer denken.
Mijn liefde is geknakt, zooals een bloem
aan 's akkers rand geknakt wordt door den ploeg,
den wreeden ploeg.

(C. Valerius Catullus, nagevolgd door A. Rutgers van der Loeff.
Boucher - Den Haag. MCMXXXVII.)

11

Furius en Aurelius, Catullus'
gezellen - of hij nu India's verten
bereizen zal, waar de oceaan dreunend
op de kust inbeukt,

of Hyrcanië of verwijfd Arabië,
de Sagae of de pijldragende Parthen
of het water, dat de zevenmondige
Nijl modderig kleurt,

of ook over de Alpentrans trekken zal
om de bakens van Caesars grootheid te zien:
Galliës Rijn, de ruige zee, de Britten,
grens der beschaving -

jullie die bereid zijn dit alles, al wat
de wil der goden is, met mij te wagen,
breng mijn geliefde dit bericht, dat kort en
niet aangenaam is:

Dat het haar verder goed gaat met haar vrijers
die ze met honderden tegelijk omhelst -
zonder liefde voor één, maar steeds weer allen
hun lendekracht brekend;

dat ze niet, als eens, rekent op mijn liefde,
die door haar toedoen bezweek gelijk een bloem
achteraf in de wei, geknakt door het mes
der langsgaande ploeg.

(Catullus. Verzamelde verzen,
vertaald door Lucette M. Oostenbroek.
Dimensie, Leiden. 1986.)

11

Furius, Aurelius, trouw gezelschap,
of ik reis naar Indiërs, eind der wereld,
waar tot ver de stranden door Eos' golven
dreunend weerklinken,

naar Hyrcanen, fattige Arabieren, 5
boogschutters in Perzië of de Saken,
naar de zee die breed door de Nijl gekleurd wordt
langs zeven monden,

of als ik marcheer over hoge Alpen,
om te zien wat duidt op de grote Caesar, 10
naar de Rijn in Gallië, ruige zeeën,
uiterste Britten,

jullie, steeds bereid om met mij te delen
wat de wil der goden mij maar zal geven,
meldt aan mijn geliefde dit kort berichtje 15
met slechte inhoud:

't is voorbij, ze mag met haar minnaars leven
die ze nu omarmt, tegelijk driehonderd,
maar niet één uit liefde, al ramt ze steeds weer
allen een liesbreuk; 20

laat ze niet als vroeger mijn liefde zoeken:
die brak door haar schuld als een weidebloempje
aan de rand, dat vluchtig geraakt is door het
langsscherend ploegmes.

(Niet eerder gepubliceerde vertaling van John Nagelkerken)